نظامى و خاقانى و انورى است . در اصفهان متولد شده و هم در اين شهر بيشتر ايام عمر خود را به سر برده و ظاهرا سفرى به آذربايجان نموده و گويا در شهر گنجه به ملاقات نظامى گنجوى رسيده و سفرى نيز به مازندران كرده است . جمال الدين از شعراى قصيده‌سرا است كه به سبك معروف به عراقى شعر مىگفته و در عصر خويش شاعرى نامبردار بوده و شهرت فراوان داشته است ؛ وى علما و حكّام و سلاطين زمان خود را مدح گفته است . سخنش ساده و روان و لطيف و دلپذير و از تعقيد لفظى و پيچيدگى معنوى دور است . اشعار او عموما اخلاقى و در مواعظ و مدح و مرثيه است . جمال الدين با برخى از شعراى معاصر خود مطايباتى داشته و آنان را گاهى هجو نموده و با عدهء ديگر مشاعره و مناظره داشته است . ممدوحين او از سلاطين عبارت است از : ارسلان بن طغرل ( 573 - 556 ) و فرزندش طغرل ( 590 - 537 ) و جهان پهلوان محمد بن ايلدگز ( 581 - 568 ) و برخى از امراى باونديهء مازندران و از علماء آل صاعد و آل خجند و خاندان علمى و روحانى اصفهان كه اولى حنفى و دومى شافعى بوده‌اند و از شعرا با خاقانى و مجير بيلقانى مشاعرات و مناظراتى داشته است . شرف الدين شفروه - شرف الدين محمد شفروهء اصفهانى از شاعران قرن ششم و اهل شفروه است . وى را از اقران جمال الدين عبد الرزاق اصفهانى و رفيع الدين لنبانى دانسته‌اند . شرف الدين شفروه از مدّاحان ارسلان بن طغرل سلجوقى بوده و گذشته از ارسلان سلجوقى اتابك شيرگير و طغرل بن ارسلان را نيز مدح گفته است . وفاتش حدود سال 600 هجرى واقع شده و ديوانى داشته كه قريب هشت هزار بيت شعر داشته است . رفيع الدين لنبانى - رفيع الدين ابو طاهر عبد العزيز بن مسعود لنبانى اصفهانى ( لنبان يكى از محله‌هاى قديمى مغرب شهر اصفهان است ) از شعراى تواناى اصفهان در قرن ششم هجرى است . خاندان وى بيشتر به